آنچه در ادراکم می گنجد نمی تواند بیان کند که در چه وضعیتی هستم. شاید در این لحظه که به سر می برم ادراک و احساس دیگر هیچ معنا و مفهوم واقعی ایی نداشته باشد. تاریکی و سکوتی که در آن معلق هستم تنها ادراک من است. احساس خلاء و بی وزنی ، تمام پیرامونم را در بر گرفته است. هیچ صدایی شنیده نمی شود، تنها مانده ام. راه می روم بی آنکه بتوانم در حرکت خویش اختیاری داشته باشم. می کوشم تا در ذهنم چیزی خلق کنم، اما توان به یاد آوردن خودم را هم ندارم. سعی می کنم خودم را بیاد بیاورم و اینکه در کجا هستم.اما هیچ سودی ندارد. جاذبه ای بر خلاف همیشه مرا به سوی خود ، به بالا می کشد. دور می شوم اما نمی دانم از چه و از کجا. درست مثل اینکه از چیزی جدا شده باشم، چیزی که متعلق به من بوده باشد اما باز هم نمی توانم آنرا دریابم. حس تازه ای است که هرگز تجربه نکرده بودم، هیچ تشویش و اضطرابی در من نیست. به یکباره سنگین می شوم و نیرویی تمام من را احاطه می کند ...

سوسوی نوری از روزنه ای کم رمق در مقابلم ظاهر شده است . تصور می کنم به سوی آن در حرکت هستم. نزدیکتر می شوم و دریچه ای که از آن نور می تابد هم بازتر می شود. رها شده ام و نوری که به روی صورتم می تابد چشمانم را به خود خیره کرده است. نزدیک و نزدیکتر ...
دریچه باز شد و از آن گذشتم. می شنوم که صداهایی آشنا همه جا را فراگرفته است. صداهایی که حالا به خاطر می آورم برای آخرین بار آنها را می شنیدم. آخرین بار چه زمانی بوده است. آخرین چیز و آخرین کلام مگر چه بوده است ؟ . افرادی که با لباسهای سفید و رفتاری پریشان به این سو و آن سو می روند، می کوشند تا کاری انجام دهند. عده ای هم آنقدر دستپاچه شده اند که فریاد می زنند. خوب به اطرافم نگاه می کنم ، جایی که ایستاده ام گوشه ای از اتاقی بود که تمام این اتفاقات در آن رخ می داد. اما انگار هیچ کس اعتنایی به من ندارد. گیج شده ام و می خواهم بدانم این همه تقلا و تلاش برای چه چیزی است. چرا تمام آنهایی که می بینم و صدایشان را می شنوم می خواهند اینگونه تظاهر کنند که مرا نمی بینند و کمکی از من نمی خواهند، حتی تمایلی برای گفتن اینکه در این وضعیتی که نمی دانم چیست ، آنجا چه می خواهم ؟!! . جلوتر که می روم حس تازه ام را دوباره به یاد می آورم اما در تجزیه و تحلیل اینکه برای چیست قادر نیستم به نتیجه برسم. نیرویی که در من به وجود آمده را به خوبی باور دارم و می توانم استنباط کنم که دچار تغییر خاصی شده ام. جلوتر می روم. باز هم نزدیکتر می شوم. هر چه بیشتر این اتفاق تکرار می شود صدای همه همه آنهایی که در کنار یکدیگر ایستاده اند بیشتر و بیشتر می شود. بی اختیار نگاهم به سویی جلب می شود که درب سفید رنگی آنجاست. عده ای هم از پشت قاب کوچک شیشه ایی که در روی درب است، داخل را نگاه می کنند، می شود از چشمانشان نهایت اضطراب و نگرانی را لمس کرد. چرا من اینگونه نیستم !!. چرا از دیدن تمام رویدادی که در کنارم در حال انجام شدن و اتفاق افتادن است بی تفاوت می گذرم. حتی حس کنجکاویی که برای پیدا کردن معمای تازه ام دارم ، آنقدر زیاد نیست که بکوشم سریعتر پاسخ آنرا دریابم. انگار پاسخ آنرا می دانستم و فقط فراموشش کرده ام. همه چیز به سرعت در حال تغییر و تحول است. چهره آدمها، و تلاششان برای رسیدن به چیری که برای آن فریاد می زدند. صدای همهمه هم آرامتر می شود. آنهایی هم که از پشت قاب شیشه ای درب اتاق داخل را نگاه می کردند هم یکی یکی محو می شوند و به سویی می روند. کسی از کنارم گذشت و سوی درب اتاق در حرکت بود، خوب نگاهش می کنم. در حرکتش هیچ اشتیاقی نیست و انگار برای گذشتن از آن درب انگیزه ای ندارد. دیگر آن سرعت و تعجیلی که در کارهایشان بود دیده نمی شود. درب باز شد ، از آن گذشت و دوباره درب اتاق بسته شد. اندکی گذشت و صدای فریادهایی از بیرون اتاق می شنوم. صداهایی که باز هم در تصورم برایم آشنا هستند. خیره مانده ام و گنگ از احساسی که تا به حال تجربه اش نکرده ام. هنوز هم آنهایی که در اطرافم بودند نسبت به من اعتنایی ندارند. چه اتفاقی افتاده است که ذهن همه آنها اینگونه پریشان شده که حتی زحمت پرسیدن هویت من را هم به خود نمی دهند. در گیر و دار یافتن پاسخی برای خود هستم که درب دوباره باز می شود، دیگر آن شخصی که با لباس سفید از آن خارج شده بود وارد نشد، هاله ای از چند نفر که افتان و خیزان می خواهند خود را زودتر به گوشهء ديگر اتاق برسانند در روشنایی زننده ای که از بیرون اتاق می تابد، محو شده است. از کنارم گذشتند و خود را به روی چیزی انداختند. می گریستند و فریاد می زنند. نامی را صدا می کنند و هق هق زنانه ای بیشتر از تمام صداهای خش دار مردانه به گوشم می رسد. باز هم جلوتر می روم. نزدیکتر که می شوم حس تازه ام را بیشتر لمس می کنم و برایم جذابتر و جذابتر می شود. می خواهم معمایی را که دچار آن شده ام را حل کنم. آنهایی که در کنارشان ایستاده ام را دور میزنم. به گوشه ای می روم که بتوانم به خوبی میان آنها را ببینم.
نگاهم به چشمان کسی که روی تختی افتاده و دیگران به رویش زجه می زنند، خیره می ماند. آنقدر برایم آشناست که می خواهم صدایش کنم ولی قادر نیستم... توانش را ندارم چون او ، من بودم !. من سرد و بی رمق در میان ناله هایی افتاده بودم و هیچ پاسخی برای فراخواندم از سوی آنها نمی دادم. انگار خوابیده باشم و می خواهند بیدارم کنند، اما چرا ! مگر تا به حال خواب مرا ندیده بودند. مگر تا به حال آسوده خفتن مرا در میان تمام هیاهوی اطراف بر بالین خستگی هایم تجربه نکرده بودند !؟ ... چرا من برای شیونهای بی انتهای آنها جوابی ندارم چرا نمی خواهم بیدار شوم ! مگر شب نگذشته بود !؟

صدایی در کنارم نجوا می کند،  که او هم رفت . او هم مرد !
ساده بود ، اما من مرده بودم. من خواب نیستم که بخواهم باز هم بیدار شوم و مضطرب از بیدار شدنهای ممتدم در پی خوابی دیگر باشم. اینبار همه آنچه را که بودم به بیداریها سپردم. به جایی که دیگر تعلقی به آن ندارم. حس تازه ای است. تجربه ای که هیچگاه آنرا نیازموده بودم. معمای من حل شده بود. اما نمی دانستم خوشحال باشم و یا مثل تمام آنهایی که می دیدم ، بگریم.

رویای شیرین من، به انتها رسیده بود. باید بیدار می شدم ... بیدار ....................... .

                                                                      واپسين نيمه شب پاييزی ۱۳۸۴